Νόμος 4967/2022 — Χρονολόγιο τροποποιήσεων

Ο Νόμος 4967/2022 ενσωματώνει στην ελληνική έννομη τάξη τις Οδηγίες (ΕΕ) 2019/770 και (ΕΕ) 2019/771, ρυθμίζοντας τις συμβάσεις για την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου και ψηφιακών υπηρεσιών, καθώς και τις συμβάσεις πωλήσεων αγαθών. Ο νόμος τροποποιεί και συμπληρώνει ορισμούς στον ν. 2251/1994, όπως "Καταναλωτής", "Προμηθευτής", "Αγαθά" (συμπεριλαμβανομένων των "αγαθών με ψηφιακά στοιχεία"), και καθορίζει τους όρους "πράγμα με ψηφιακά στοιχεία", "ενσωμάτωση", "ψηφιακό περιβάλλον", "συμβατότητα", "λειτουργικότητα" και "διαλειτουργικότητα". Θέτει τις υποχρεώσεις του προμηθευτή για παράδοση και ενημέρωση του ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσίας, καθώς και τα δικαιώματα του λήπτη σε περίπτωση μη εκπλήρωσης, όπως η λύση της σύμβασης, η μείωση τιμήματος και η αποζημίωση. Οι διατάξεις του νόμου είναι αναγκαστικού δικαίου όταν ο λήπτης είναι καταναλωτής, προστατεύοντας τα συμφέροντά του.

Άρθρα

  1. Άρθρο 1 Ο. Το Άρθρο 1 Ο ενσωματώνει την Οδηγία (ΕΕ) 2019/770 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 2019, η οποία αφορά συγκεκριμένες πτυχές των συμβάσεων για την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου και ψηφιακών υπηρεσιών, αντικαθιστώντας την Οδηγία 1999/44/ΕΚ.
  2. Άρθρο 1α. Το Άρθρο 1α του ν. 2251/1994 (Α' 191) τροποποιεί και συμπληρώνει ορισμούς, αντικαθιστώντας την περ. 3, καταργώντας την περ. 7 και τροποποιώντας την περ. 8, ενώ η περ. 15 αντικαθίσταται με νέους όρους. Συγκεκριμένα, ορίζονται οι έννοιες του "Καταναλωτή", "Προμηθευτή", "Πωλητή", "Παραγωγού", "Αγαθών" (συμπεριλαμβανομένων των "αγαθών με ψηφιακά στοιχεία"), "Αγαθού κατασκευασμένου σύμφωνα με τις προδιαγραφές του πελάτη", "Δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα", "Σύμβασης παροχής υπηρεσιών" (με αλλαγές στην διατύπωση), "Χρηματοοικονομικής υπηρεσίας" και "Σύμβασης χρηματοοικονομικών υπηρεσιών από απόσταση".
  3. Άρθρο 2. Το Άρθρο 2 του ΦΕΚ ενσωματώνει στην ελληνική έννομη τάξη τις Οδηγίες (ΕΕ) 2019/770 και (ΕΕ) 2019/771, οι οποίες αφορούν σε συμβάσεις για την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου και ψηφιακών υπηρεσιών, καθώς και σε συμβάσεις πωλήσεων αγαθών, αντίστοιχα.
  4. Άρθρο 2 Ο. Το Άρθρο 2 Ο του ΦΕΚ 171/09.09.2022 ορίζει τους όρους "πράγμα με ψηφιακά στοιχεία", "ενσωμάτωση", "προμηθευτής", "λήπτης", "καταναλωτής", "αντάλλαγμα", "δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα" (σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΕ) 2016/679), "ψηφιακό περιβάλλον", "συμβατότητα", "λειτουργικότητα", "διαλειτουργικότητα" και "σταθερό μέσο" στο πλαίσιο συμβάσεων για ψηφιακό περιεχόμενο και ψηφιακές υπηρεσίες.
  5. Άρθρο 3. Το Άρθρο 3, που βασίζεται στην παράγραφο 1 του Άρθρου 3 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει τη σύμβαση παροχής ψηφιακού περιεχομένου ή ψηφιακής υπηρεσίας, σύμφωνα με την οποία ο προμηθευτής υποχρεούται να παραδώσει το ψηφιακό περιεχόμενο ή την ψηφιακή υπηρεσία και ο λήπτης να καταβάλει το συμφωνημένο αντάλλαγμα.
  6. Άρθρο 3 Ο. Το Άρθρο 5, βασισμένο στο Άρθρο 3 της Οδηγίας 2019/770, καθορίζει το πεδίο εφαρμογής των διατάξεων, συμπεριλαμβανομένων συμβάσεων όπου ο λήπτης παρέχει προσωπικά δεδομένα, ψηφιακού περιεχομένου προσαρμοσμένου στις προδιαγραφές του λήπτη, υλικών μέσων μεταφοράς ψηφιακού περιεχομένου, και ψηφιακού περιεχομένου σε μικτές συμβάσεις, ενώ εξαιρεί συμβάσεις πώλησης αγαθών με ψηφιακά στοιχεία, υπηρεσίες εκτός ψηφιακών, ηλεκτρονικών επικοινωνιών (με εξαιρέσεις), υγειονομική περίθαλψη, τυχερά παίγνια, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, δωρεάν λογισμικό ανοικτού κώδικα, ψηφιακό περιεχόμενο που διατίθεται στο ευρύ κοινό ως μέρος παράστασης, και ψηφιακό περιεχόμενο από φορείς του Δημοσίου.
  7. Άρθρο 4. Το Άρθρο 4 του ΦΕΚ ορίζει τους όρους "ψηφιακό περιεχόμενο" ως δεδομένα σε ψηφιακή μορφή και "ψηφιακή υπηρεσία" ως υπηρεσίες που επιτρέπουν τη δημιουργία, επεξεργασία, αποθήκευση, πρόσβαση ή ανταλλαγή ψηφιακών δεδομένων.
  8. Άρθρο 5. Το Άρθρο 5 του ΦΕΚ 171/09.09.2022 ορίζει ότι τα άρθρα 534 επ. του Αστικού Κώδικα για την ευθύνη κατά την πώληση καταναλωτικών αγαθών (νόμιμη εγγύηση) είναι αναγκαστικού δικαίου και οποιαδήποτε συμφωνία που παρεκκλίνει εις βάρος του καταναλωτή είναι άκυρη, εκτός αν ο καταναλωτής έλαβε ειδική ενημέρωση για συγκεκριμένη απόκλιση και την αποδέχθηκε ρητώς.
  9. Άρθρο 5 Ο. Το Άρθρο 5 Ο του ΦΕΚ ορίζει ότι ο προμηθευτής υποχρεούται να παραδώσει το ψηφιακό περιεχόμενο ή την ψηφιακή υπηρεσία αμέσως μετά τη σύναψη της σύμβασης, εκτός αν έχει συμφωνηθεί διαφορετικά, καθιστώντας τα διαθέσιμα στον λήπτη ή στην εγκατάσταση που έχει επιλέξει.
  10. Άρθρο 5 τ. Το Άρθρο 5 τ του νόμου, που αναφέρεται στην εμπορική εγγύηση, ορίζει ότι η διάρκεια ζωής ενός αγαθού είναι ο εύλογα αναμενόμενος χρόνος χρήσης του, και σε περίπτωση αντικατάστασης αγαθού ή ανταλλακτικού, η εγγύηση ανανεώνεται αυτόματα, ενώ αν η επισκευή υπερβαίνει τις 15 εργάσιμες ημέρες, ο καταναλωτής δικαιούται προσωρινή αντικατάσταση.
  11. Άρθρο 5Α. Το Άρθρο 5Α ορίζει ότι ο παραγωγός είναι άμεσα υπεύθυνος έναντι του καταναλωτή για την επισκευή ή αντικατάσταση αγαθών κατά τη διάρκεια της εμπορικής εγγύησης ανθεκτικότητας, όπως αυτή αναφέρεται στη δήλωση εγγύησης ή στη διαφήμιση.
  12. Άρθρο 5α. Το Άρθρο 5α, που προστέθηκε με τον ν. 4779/2021, ορίζει ότι ενώσεις καταναλωτών με τουλάχιστον 500 ενεργά μέλη και εγγραφή άνω του ενός έτους μπορούν να ασκούν συλλογικές αγωγές για την προστασία των γενικότερων συμφερόντων των καταναλωτών, ζητώντας, μεταξύ άλλων, την παράλειψη παράνομης συμπεριφοράς προμηθευτή σε περιπτώσεις παραβίασης συγκεκριμένων νόμων και κοινών υπουργικών αποφάσεων, όπως η υπ' αρ. Ζ1-699/2010 για τις συμβάσεις καταναλωτικής πίστης. Επιπλέον, το ίδιο άρθρο ορίζει την "Εμπορική εγγύηση" ως μια προαιρετική υποχρέωση πωλητή ή παραγωγού προς τον καταναλωτή, επιπλέον της νόμιμης, για επιστροφή τιμήματος, αντικατάσταση, επισκευή ή φροντίδα του αγαθού, αν αυτό δεν ανταποκρίνεται στα χαρακτηριστικά της δήλωσης εγγύησης ή της διαφήμισης.
  13. Άρθρο 6. Το Άρθρο 6 του ΦΕΚ ορίζει την υποχρέωση του προμηθευτή να παραδώσει ψηφιακό περιεχόμενο ή υπηρεσία χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση μετά τη σύναψη της σύμβασης, ενώ το Άρθρο 8 καθορίζει τα δικαιώματα του λήπτη σε περίπτωση μη εκπλήρωσης, συμπεριλαμβανομένης της λύσης της σύμβασης και της αποζημίωσης, και το Άρθρο 535Α ΑΚ προσδιορίζει τις υποκειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης του πωλητή για ένα πράγμα.
  14. Άρθρο 6 κ. Το Άρθρο 6 κ ορίζει την υποχρέωση του προμηθευτή να παρέχει ενημερώσεις για ψηφιακό περιεχόμενο ή υπηρεσίες, ανάλογα με τη φύση της σύμβασης (διαδοχικές ή διαρκείς παροχές), και καθορίζει ότι, εκτός αν συμφωνηθεί διαφορετικά, παρέχεται η πιο πρόσφατη διαθέσιμη έκδοση κατά τη σύναψη της σύμβασης.
  15. Άρθρο 7. Το Άρθρο 7 του ΦΕΚ ορίζει την ευθύνη του προμηθευτή για μη εκπλήρωση της παροχής ψηφιακού περιεχομένου ή ψηφιακής υπηρεσίας, ανεξάρτητα από υπαιτιότητά του, και μεταθέτει σε αυτόν το βάρος της απόδειξης της ορθής παροχής.
  16. Άρθρο 8. Το Άρθρο 8 του ΦΕΚ, το οποίο αντιστοιχεί στο Άρθρο 13 της Οδηγίας 2019/770, καθορίζει τα δικαιώματα του λήπτη σε περίπτωση μη εκπλήρωσης της σύμβασης, ενώ τα Άρθρα 9, 10 και 11, που αντιστοιχούν στα Άρθρα 6, 7 και 8(1) της ίδιας Οδηγίας, ορίζουν την ανταπόκριση στη σύμβαση, τις υποκειμενικές και αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης αντίστοιχα.
  17. Άρθρο 8 Ο. Το Άρθρο 8 Ο, το οποίο αντικαθιστά το άρθρο 537 ΑΚ, αφορά την έλλειψη ανταπόκρισης λόγω δικαιώματος τρίτου, σύμφωνα με το άρθρο 9 της Οδηγίας 2019/771. Επιπλέον, το Άρθρο 40 προσθέτει το άρθρο 538 ΑΚ, ρυθμίζοντας τις ενημερώσεις του πράγματος με ψηφιακά στοιχεία (παρ. 3 άρθρου 7 της Οδηγίας 2019/771), ενώ το Άρθρο 41 προσθέτει το άρθρο 539 ΑΚ σχετικά με την ευθύνη του πωλητή για μη ανταπόκριση.
  18. Άρθρο 9. Το Άρθρο 9, βασιζόμενο στο Άρθρο 6 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι ο προμηθευτής πρέπει να παραδώσει ψηφιακό περιεχόμενο ή υπηρεσία που να είναι σύμφωνο με τη σύμβαση, ενώ το Άρθρο 10, βασιζόμενο στο Άρθρο 7 της ίδιας Οδηγίας, καθορίζει τις υποκειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης, οι οποίες περιλαμβάνουν την αντιστοιχία με την περιγραφή, την ποσότητα, την ποιότητα, τη λειτουργικότητα, τη συμβατότητα, τη διαλειτουργικότητα, την καταλληλότητα για ειδική χρήση, την παροχή εξαρτημάτων και οδηγιών, και την επικαιροποίηση.
  19. Άρθρο 9 Ο. Το Άρθρο 9 Ο του ΦΕΚ ορίζει ότι ο προμηθευτής ευθύνεται για πλημμέλειες στην ενσωμάτωση ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσίας, ακόμα και αν αυτή έγινε από τον λήπτη, εφόσον οφείλεται σε ατελείς οδηγίες. Το Άρθρο 13, βασιζόμενο στο άρθρο 10 της Οδηγίας 2019/770, αναφέρει ότι το ψηφιακό περιεχόμενο ή υπηρεσία δεν ανταποκρίνεται στη σύμβαση εάν η χρήση του περιορίζεται λόγω προσβολής δικαιώματος τρίτου, ιδίως διανοητικής ιδιοκτησίας.
  20. Άρθρο 10 Ο. Το Άρθρο 10 Ο του ΦΕΚ, το οποίο αντικαθιστά το άρθρο 539 του Αστικού Κώδικα, ορίζει ότι ο πωλητής ευθύνεται για τη μη ανταπόκριση του πράγματος στη σύμβαση κατά τον χρόνο μεταβίβασης του κινδύνου στον αγοραστή, εκτός αν ο αγοραστής γνώριζε τη μη ανταπόκριση ή αυτή οφείλεται σε υλικά που παρείχε ο ίδιος.
  21. Άρθρο 11. Το Άρθρο 11, βασισμένο στο άρθρο 8 της Οδηγίας 2019/770, καθορίζει τις αντικειμενικές απαιτήσεις για την ανταπόκριση ψηφιακού περιεχομένου ή ψηφιακής υπηρεσίας στη σύμβαση, εστιάζοντας στην καταλληλότητα για τους συνήθεις σκοπούς, την αντιστοιχία με δοκιμαστικές εκδόσεις, την παροχή συνοδευτικών στοιχείων και οδηγιών, καθώς και τη διατήρηση συνήθων ποιοτικών χαρακτηριστικών όπως λειτουργικότητα, συμβατότητα, προσβασιμότητα, συνέχεια και ασφάλεια, λαμβάνοντας υπόψη τις δημόσιες δηλώσεις του προμηθευτή.
  22. Άρθρο 12. Το Άρθρο 12, βασισμένο στο Άρθρο 9 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι ένα ψηφιακό περιεχόμενο ή υπηρεσία θεωρείται μη συμβατό εάν η ενσωμάτωσή του στο ψηφιακό περιβάλλον του καταναλωτή, εφόσον αποτελεί μέρος της σύμβασης και έγινε από ή υπό την ευθύνη του προμηθευτή, είναι ελλιπής.
  23. Άρθρο 14. Το Άρθρο 14, βασιζόμενο στα άρθρα 6 και 8 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι ο προμηθευτής ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσίας πρέπει να παρέχει στον λήπτη, εκτός από τις ενημερώσεις ασφαλείας, και όλες τις άλλες απαραίτητες ενημερώσεις ώστε το προϊόν να παραμένει σύμφωνο με τη σύμβαση.
  24. Άρθρο 15. Το Άρθρο 15 ορίζει την ανεξάρτητη ευθύνη του προμηθευτή για μη συμμόρφωση του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας με τη σύμβαση κατά τον χρόνο παροχής, καθώς και για όλο το διάστημα της υποχρέωσης παροχής σε περιπτώσεις διαρκούς παροχής, σύμφωνα με τις παραγράφους 4 του άρθρου 8 και 2 του άρθρου 11 της Οδηγίας 2019/770.
  25. Άρθρο 15 Ο. Το άρθρο 15 Ο, βασιζόμενο στην Οδηγία 2019/770, ορίζει ότι ο λήπτης μπορεί να λύσει τη σύμβαση με δήλωση προς τον προμηθευτή, ενώ το άρθρο 23 της ίδιας Οδηγίας επιβάλλει στον προμηθευτή την υποχρέωση να επιστρέψει εντόκως το σύνολο του ποσού που έχει καταβληθεί από τον λήπτη σε περίπτωση λύσης της σύμβασης.
  26. Άρθρο 16. Το Άρθρο 16 του ΦΕΚ, που βασίζεται στις παραγράφους 3 και 5 του άρθρου 8 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι ο προμηθευτής δεν ευθύνεται για μη ανταπόκριση του ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσίας εάν ο λήπτης ενημερώθηκε ειδικά για απόκλιση και την αποδέχθηκε ρητώς, ή εάν η έλλειψη ανταπόκρισης οφείλεται στην μη εγκατάσταση ενημέρωσης από τον λήπτη, εφόσον ο προμηθευτής τον ενημέρωσε κατάλληλα.
  27. Άρθρο 16 Ο. Το Άρθρο 24, βασιζόμενο στο Άρθρο 17 της Οδηγίας 2019/770, καθορίζει τις υποχρεώσεις του λήπτη κατά τη λύση της σύμβασης, ορίζοντας ότι ο προμηθευτής πρέπει να επιστρέψει το καταβληθέν ποσό εντόκως, με ειδικές διατάξεις για διαδοχικές ή διαρκείς παροχές, και να συμμορφώνεται με τον Κανονισμό (ΕΕ) 2016/679 για τα προσωπικά δεδομένα, ενώ ο λήπτης δικαιούται να ανακτήσει το περιεχόμενο που δημιούργησε.
  28. Άρθρο 17. Το Άρθρο 17, βασιζόμενο στις παραγράφους 2 έως 5 του άρθρου 12 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι η έλλειψη ανταπόκρισης ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσίας εντός ενός (1) έτους από την παροχή τεκμαίρεται ότι υπήρχε κατά την παροχή, εκτός αν ο προμηθευτής αποδείξει ασυμβατότητα του ψηφιακού περιβάλλοντος του λήπτη, εφόσον είχε ενημερωθεί σαφώς, και ο λήπτης οφείλει να συνεργαστεί για τη διαπίστωση της αιτίας, αλλιώς φέρει το βάρος της απόδειξης.
  29. Άρθρο 17 Ο. Το Άρθρο 17 Ο, παράγραφος 2, ορίζει ότι εάν το ψηφιακό περιεχόμενο παρασχέθηκε σε υλικό μέσο, ο λήπτης πρέπει να επιστρέψει το υλικό μέσο στον προμηθευτή εντός δεκατεσσάρων (14) ημερών από την ενημέρωση του προμηθευτή για την απόφαση του λήπτη να λύσει τη σύμβαση, με δαπάνες του προμηθευτή.
  30. Άρθρο 18. Το Άρθρο 18 του ΦΕΚ, βασιζόμενο στο άρθρο 14 της Οδηγίας 2019/770, καθορίζει τα δικαιώματα του λήπτη σε περίπτωση έλλειψης ανταπόκρισης του ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσίας, επιτρέποντάς του να απαιτήσει αποκατάσταση, μείωση τιμήματος, λύση σύμβασης ή αποζημίωση, ενώ το Άρθρο 19 διευκρινίζει ότι η αποκατάσταση είναι δυνατή εκτός αν είναι αδύνατη ή δυσανάλογα δαπανηρή για τον προμηθευτή.
  31. Άρθρο 18 Ο. Το Άρθρο 18 Ο του ΦΕΚ ορίζει ότι ο προμηθευτής οφείλει να επιστρέψει τα χρήματα στον λήπτη με το ίδιο μέσο πληρωμής που χρησιμοποιήθηκε αρχικά, εκτός αν συμφωνηθεί διαφορετικά, και δεν μπορεί να επιβάλει τέλη επιστροφής.
  32. Άρθρο 19. Το Άρθρο 19 ορίζει ότι ο προμηθευτής υποχρεούται να πραγματοποιήσει την αποκατάσταση ελαττωματικού ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσίας σε εύλογο χρόνο, χωρίς οικονομική επιβάρυνση και χωρίς σημαντική ενόχληση του λήπτη, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του περιεχομένου/υπηρεσίας και τον σκοπό του λήπτη.
  33. Άρθρο 19 Ο. Το Άρθρο 19 Ο του ΦΕΚ 171/09.09.2022 καθορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες ο προμηθευτής μπορεί να τροποποιήσει ψηφιακό περιεχόμενο ή υπηρεσία χωρίς πρόσθετο κόστος για τον λήπτη, εφόσον η τροποποίηση δεν επηρεάζει ουσιωδώς την πρόσβαση ή τη χρήση, ενώ σε αντίθετη περίπτωση ο λήπτης έχει το δικαίωμα λύσης της σύμβασης εντός 30 ημερών.
  34. Άρθρο 20. Το Άρθρο 20, βασισμένο στις παραγράφους 4 και 6 του Άρθρου 14 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι ο λήπτης δικαιούται να μειώσει το αντάλλαγμα ή να λύσει τη σύμβαση για ψηφιακό περιεχόμενο ή υπηρεσία, εάν ο προμηθευτής αρνείται να αποκαταστήσει την έλλειψη ανταπόκρισης, δεν την αποκαθιστά πλήρως, η έλλειψη επανεμφανίζεται, ή είναι τόσο σοβαρή ώστε να δικαιολογεί άμεση μείωση ή λύση, με την απόδειξη ότι η έλλειψη δεν είναι ουσιώδης να βαρύνει τον προμηθευτή.
  35. Άρθρο 20 Ο. Το Άρθρο 20 Ο αφορά την αναδρομική εφαρμογή της τελεσιδικίας αποφάσεων σχετικά με την αναγωγή εναντίον προηγούμενων προμηθευτών ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσιών. Το Άρθρο 30, βασιζόμενο στο άρθρο 22 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι οι διατάξεις του νόμου έχουν αναγκαστικό χαρακτήρα όταν ο λήπτης είναι καταναλωτής.
  36. Άρθρο 21. Το Άρθρο 21 του ΦΕΚ, βασιζόμενο στην παράγραφο 5 του άρθρου 14 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι εάν ο λήπτης μειώσει το αντάλλαγμα, ο προμηθευτής υποχρεούται να επιστρέψει εντόκως το αναλογούν ποσό της αξίας του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας που δεν ανταποκρίνεται στη σύμβαση, ενώ σε περιπτώσεις διαδοχικών ή διαρκών παροχών, η μείωση αφορά το χρονικό διάστημα μη συμμόρφωσης.
  37. Άρθρο 21 Ο. Το Άρθρο 21 Ο, που ενσωματώνει το Άρθρο 21 της Οδηγίας 2019/770, τροποποιεί την παράγραφο 16 του άρθρου 10 του ν. 2251/1994, αφορά τις ενώσεις καταναλωτών και τα συλλογικά μέσα προστασίας. Επιπλέον, το Άρθρο 64, βασιζόμενο στο Άρθρο 17 της Οδηγίας 2019/771, τροποποιεί το άρθρο 5α του ν. 2251/1994 σχετικά με την εμπορική εγγύηση.
  38. Άρθρο 22 Ο. Το Άρθρο 22 Ο, που βασίζεται στο Άρθρο 22 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι οι διατάξεις του έχουν αναγκαστικό χαρακτήρα όταν ο λήπτης είναι καταναλωτής, καθιστώντας άκυρη οποιαδήποτε συμφωνία που παρεκκλίνει εις βάρος του καταναλωτή πριν από τη γνωστοποίηση μη εκπλήρωσης, έλλειψης ανταπόκρισης ή τροποποίησης ψηφιακού περιεχομένου/υπηρεσίας, ενώ συμφωνίες προς όφελος του καταναλωτή παραμένουν έγκυρες.
  39. Άρθρο 24. Το Άρθρο 24 του ΦΕΚ, που προέρχεται από το άρθρο 17 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι ο λήπτης, σε περίπτωση λύσης της σύμβασης, υποχρεούται να παύσει τη χρήση και διάθεση του ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσίας σε τρίτους, και εάν αυτό έχει παρασχεθεί σε υλικό μέσο, να το επιστρέψει στον προμηθευτή χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση, εφόσον ο προμηθευτής το ζητήσει και καλύψει τα σχετικά έξοδα.
  40. Άρθρο 25. Το Άρθρο 25 του ΦΕΚ, βασισμένο στο άρθρο 18 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι ο προμηθευτής πρέπει να επιστρέψει χρήματα στον λήπτη εντός 14 ημερών από τη δήλωση του λήπτη, σύμφωνα με τα άρθρα 20, 21 και τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 23.
  41. Άρθρο 26. Το Άρθρο 26 του ΦΕΚ ορίζει ότι ο λήπτης δικαιούται αποζημίωση για ζημία που δεν καλύπτεται από άλλα δικαιώματα, εάν το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία δεν ανταποκρίνεται στη σύμβαση από υπαιτιότητα του προμηθευτή, ή εάν λείπει συμφωνημένη ιδιότητα για την οποία ο προμηθευτής ανέλαβε ευθύνη.
  42. Άρθρο 27. Το Άρθρο 27, βασισμένο στο άρθρο 19 της Οδηγίας 2019/770, αφορά την τροποποίηση του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, επιτρέποντας στον προμηθευτή να προβεί σε τροποποιήσεις πέραν του αναγκαίου για τη διατήρηση της ανταπόκρισης, εφόσον η σύμβαση προβλέπει διαδοχικές ή διαρκείς παροχές.
  43. Άρθρο 27 τ. Το Άρθρο 27 τ, παράγραφος 5, ορίζει ότι η ενωσιακή νομοθεσία για την προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, συμπεριλαμβανομένου του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 και του ν. 4624/2019 (Α' 137), υπερισχύει σε περίπτωση σύγκρουσης με τις διατάξεις του παρόντος. Η παράγραφος 6 διευκρινίζει ότι οι διατάξεις του παρόντος δεν θίγουν τη νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του άρθρου 81 του ν. 3057/2002 (Α' 239).
  44. Άρθρο 28. Το Άρθρο 28 του ΦΕΚ, βασιζόμενο στις παραγράφους 2 και 3 του Άρθρου 11 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι τα δικαιώματα του λήπτη λόγω μη συμμόρφωσης με τη σύμβαση παραγράφονται μετά από δύο (2) έτη από την παροχή ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσίας, ή έξι (6) μήνες από τη λύση της σύμβασης για διαρκή παροχή, ενώ τα δικαιώματα από αθέτηση υποχρέωσης ενημέρωσης παραγράφονται μετά από έξι (6) μήνες από τη λήξη του χρόνου ενημέρωσης, με την παραγραφή να μην συμπληρώνεται πριν από δύο (2) μήνες από τη διαπίστωση της έλλειψης συμμόρφωσης.
  45. Άρθρο 29. Το Άρθρο 29, που βασίζεται στο άρθρο 20 της Οδηγίας 2019/770, ορίζει ότι σε περιπτώσεις διαδοχικών συμβάσεων παροχής ψηφιακού περιεχομένου ή υπηρεσίας, η παραγραφή των δικαιωμάτων του τελικού προμηθευτή κατά προηγούμενου προμηθευτή, λόγω μη συμμόρφωσης, ξεκινά από την ικανοποίηση του λήπτη ή από την τελεσιδικία δικαστικής απόφασης κατά του τελικού προμηθευτή.
  46. Άρθρο 31. Το Άρθρο 31 ορίζει τη Γενική Διεύθυνση Αγοράς και Προστασίας Καταναλωτή του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων ως αρμόδια αρχή για την εφαρμογή του Μέρους Β' του νόμου, όταν ο λήπτης είναι καταναλωτής, και προβλέπει την επιβολή κυρώσεων σύμφωνα με το άρθρο 13α του ν. 2251/1994.
  47. Άρθρο 31 τ. Το Άρθρο 31 τ αναφέρεται σε διάφορες νομοθετικές πράξεις, συμπεριλαμβανομένων οδηγιών της ΕΕ και ελληνικών νόμων, που αφορούν την προστασία των καταναλωτών σε συμβάσεις χρονομεριστικής μίσθωσης, υπηρεσίες ηλεκτρονικού εμπορίου, οπτικοακουστικά μέσα, και εναλλακτική επίλυση καταναλωτικών διαφορών. Επιπλέον, προβλέπει την ευθύνη ενώσεων προμηθευτών για παράνομη συμπεριφορά και τη δυνατότητα των ενώσεων καταναλωτών να ζητούν μέτρα όπως δέσμευση, απόσυρση ή καταστροφή ελαττωματικών προϊόντων, καθώς και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, λαμβάνοντας υπόψη την ένταση της προσβολής, το μέγεθος της επιχείρησης και τον ετήσιο κύκλο εργασιών της.
  48. Άρθρο 32. Το Άρθρο 32 του ΦΕΚ τροποποιεί την παράγραφο 16 του άρθρου 10 του ν. 2251/1994, προσθέτοντας αναφορά στο άρθρο 5α, επικαιροποιώντας νομοθετικές παραπομπές σε π.δ. 7/2018 και ν. 4779/2021, και εισάγοντας νέα υποπερίπτωση μμ', με σκοπό την ενίσχυση των ενώσεων καταναλωτών και των συλλογικών μέσων προστασίας τους.
  49. Άρθρο 33. Το Άρθρο 33 του ΦΕΚ 171/09.09.2022 προσθέτει το άρθρο 513Α στον Αστικό Κώδικα, ρυθμίζοντας την πώληση πράγματος με ψηφιακά στοιχεία, σύμφωνα με τις υποπερ. β' περ. 5, περ. 6, υποπερ. α' και β' περ. 7 του άρθρου 2 και την παρ. 3 του άρθρου 3 της Οδηγίας 2019/771.
  50. Άρθρο 34. Το Άρθρο 34 του ΦΕΚ αντικαθιστά το άρθρο 534 του Αστικού Κώδικα (ΑΚ) και ορίζει ότι ο πωλητής υποχρεούται να παραδώσει πράγμα που ανταποκρίνεται στη σύμβαση, σύμφωνα με τα άρθρα 535 έως 538 ΑΚ, εναρμονιζόμενο με το άρθρο 5 της Οδηγίας 2019/771.
  51. Άρθρο 35. Το Άρθρο 35 του ΦΕΚ αντικαθιστά το άρθρο 535 του Αστικού Κώδικα (ΑΚ), ορίζοντας ότι ένα πράγμα θεωρείται ότι ανταποκρίνεται στη σύμβαση όταν παραδίδεται χωρίς πραγματικά ελαττώματα.
  52. Άρθρο 36. Το Άρθρο 36 του ΦΕΚ προσθέτει το άρθρο 535Α στον Αστικό Κώδικα (ΑΚ) σχετικά με τις υποκειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης, ενώ τα Άρθρα 37 και 38 προσθέτουν το άρθρο 535Β ΑΚ για τις αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης και τροποποιούν το άρθρο 536 ΑΚ για την πλημμελή εγκατάσταση, αντίστοιχα, ενσωματώνοντας διατάξεις της Οδηγίας 2019/771.
  53. Άρθρο 37. Το Άρθρο 37 προσθέτει το Άρθρο 535Β στον Αστικό Κώδικα (ΑΚ), ορίζοντας τις αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης του πωλητή, οι οποίες περιλαμβάνουν την καταλληλότητα του πράγματος για τους συνήθεις σκοπούς, την ποιότητα και αντιστοιχία με δείγμα, την παράδοση εξαρτημάτων και οδηγιών, την ανθεκτικότητα και την αντιστοιχία ποσότητας και ποιοτικών χαρακτηριστικών, σύμφωνα με την Οδηγία 2019/771.
  54. Άρθρο 38. Το Άρθρο 38 του ΦΕΚ τροποποιεί το άρθρο 536 του Αστικού Κώδικα (ΑΚ), ορίζοντας ότι ένα πράγμα θεωρείται ότι δεν ανταποκρίνεται στη σύμβαση εάν η εγκατάστασή του, η οποία αποτελεί μέρος της σύμβασης και πραγματοποιήθηκε από τον πωλητή, είναι πλημμελής. Αυτή η τροποποίηση ενσωματώνει το άρθρο 8 της Οδηγίας 2019/771.
  55. Άρθρο 39. Το Άρθρο 39 του ΦΕΚ αντικαθιστά το Άρθρο 537 του Αστικού Κώδικα (ΑΚ), ορίζοντας ότι ένα κινητό πράγμα θεωρείται ότι δεν ανταποκρίνεται στη σύμβαση εάν η χρήση του περιορίζεται, ολικά ή μερικά, λόγω προσβολής δικαιώματος τρίτου, ιδίως δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας, σύμφωνα με τα άρθρα 535 έως 535Β του ΑΚ. Αυτή η αλλαγή εναρμονίζεται με το Άρθρο 9 της Οδηγίας 2019/771.
  56. Άρθρο 40. Το Άρθρο 40 του ΦΕΚ εισάγει το νέο Άρθρο 538 στον Αστικό Κώδικα (ΑΚ), το οποίο ορίζει ότι ο πωλητής πράγματος με ψηφιακά στοιχεία έχει την υποχρέωση να παρέχει στον αγοραστή, πέραν των ενημερώσεων ασφαλείας, και όλες τις άλλες απαραίτητες ενημερώσεις ώστε το πράγμα να παραμένει σύμφωνο με τη σύμβαση. Αυτή η διάταξη προέρχεται από την παράγραφο 3 του Άρθρου 7 της Οδηγίας 2019/771.
  57. Άρθρο 42. Το Άρθρο 42 του ΦΕΚ αντικαθιστά το άρθρο 540 του Αστικού Κώδικα, ορίζοντας ότι ο πωλητής δεν ευθύνεται για την έλλειψη ανταπόκρισης ενός πράγματος με ψηφιακά στοιχεία στη σύμβαση, εάν αυτή οφείλεται στην μη εγκατάσταση ενημέρωσης από τον αγοραστή, εφόσον ο πωλητής τον έχει ενημερώσει για τη διαθεσιμότητα και τις συνέπειες της μη εγκατάστασης, και οι οδηγίες εγκατάστασης ήταν πλήρεις.
  58. Άρθρο 43. Το Άρθρο 43 του ΦΕΚ, αντικαθιστώντας το άρθρο 541 του Αστικού Κώδικα (ΑΚ) και εναρμονιζόμενο με το άρθρο 11 της Οδηγίας 2019/771, ορίζει ότι η έλλειψη ανταπόκρισης σε ένα πράγμα που εμφανίζεται εντός ενός (1) έτους από την παράδοσή του τεκμαίρεται ότι υπήρχε κατά την παράδοση, εκτός αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη φύση του πράγματος ή της έλλειψης.
  59. Άρθρο 45. Το Άρθρο 45 του ΦΕΚ, αντικαθιστώντας το άρθρο 543 του ΑΚ, αφορά την αποκατάσταση της ανταπόκρισης, ενώ το Άρθρο 46, αντικαθιστώντας το άρθρο 544 του ΑΚ, ρυθμίζει τον χρόνο και τις συνέπειες της αποκατάστασης, σύμφωνα με τις Οδηγίες 2019/771 (άρθρα 13 και 14). Το Άρθρο 47, προσθέτοντας το άρθρο 545 στον ΑΚ, ορίζει τη μείωση του τιμήματος και την υπαναχώρηση, βάσει των άρθρων 3 και 13 της ίδιας Οδηγίας.
  60. Άρθρο 46. Το Άρθρο 46 του ΦΕΚ αντικαθιστά το Άρθρο 544 του Αστικού Κώδικα (ΑΚ), ορίζοντας ότι ο πωλητής υποχρεούται να πραγματοποιήσει την αποκατάσταση σε εύλογο χρόνο και χωρίς σημαντική ενόχληση του αγοραστή, επαναφέροντας τον στην κατάσταση που θα βρισκόταν αν δεν υπήρχε η έλλειψη ανταπόκρισης, χωρίς οικονομική επιβάρυνση.

Πρόσφατες αναφορές

Σχετικοί νόμοι

Νομοθεσία του 2022

Επιστροφή στη λίστα νόμων