Νόμος 3820/2010 — Χρονολόγιο τροποποιήσεων

Ο Νόμος 3820/2010 κυρώνει τη Σύμβαση μεταξύ της Ελλάδας και του Βασιλείου του Μαρόκου για την αποφυγή της διπλής φορολογίας και την αποτροπή της φοροδιαφυγής σχετικά με τους φόρους εισοδήματος, η οποία υπογράφηκε στο Ραμπάτ στις 20 Μαρτίου 2007. Η Σύμβαση αυτή, που τίθεται σε ισχύ 30 ημέρες μετά την επικύρωσή της, καθορίζει τους όρους "κάτοικος" και "μόνιμη εγκατάσταση", καθώς και τους κανόνες φορολόγησης για διάφορα είδη εισοδήματος όπως ακίνητη περιουσία, κέρδη επιχειρήσεων, μερίσματα, τόκους, δικαιώματα, αμοιβές για ανεξάρτητες και εξαρτημένες υπηρεσίες, εισοδήματα καλλιτεχνών, αθλητών, συντάξεις και άλλα εισοδήματα. Επίσης, προβλέπει την αμοιβαία συνδρομή για την είσπραξη φόρων, την ανταλλαγή πληροφοριών και τη μη διάκριση μεταξύ των υπηκόων των δύο χωρών.

Άρθρα

  1. Άρθρο 1. Το Άρθρο 1 της Σύμβασης ορίζει ότι εφαρμόζεται σε κατοίκους των Συμβαλλομένων Κρατών, ενώ το Άρθρο 2 διευκρινίζει ότι η Σύμβαση καλύπτει φόρους εισοδήματος που επιβάλλονται από κάθε Συμβαλλόμενο Κράτος, τις πολιτικές του υποδιαιρέσεις ή τις τοπικές του αρχές, ανεξάρτητα από τον τρόπο επιβολής.
  2. Άρθρο 2. Το Άρθρο 2 της Σύμβασης ορίζει τους φόρους εισοδήματος ως φόρους που επιβάλλονται στο συνολικό εισόδημα ή σε στοιχεία του, συμπεριλαμβανομένων των φόρων επί της ωφέλειας από εκποίηση κινητής/ακίνητης περιουσίας και υπεραξίας κεφαλαίου. Ειδικότερα, αναφέρει τον φόρο εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων της Ελληνικής Δημοκρατίας ("Ελληνικός φόρος") και τον γενικό φόρο εισοδήματος και φόρο εταιρειών του Βασιλείου του Μαρόκου ("Μαροκινοί φόροι"), καθώς και παρόμοιους φόρους που θα επιβληθούν μετά την υπογραφή της Σύμβασης.
  3. Άρθρο 4. Το Άρθρο 4 της Σύμβασης ορίζει τον όρο "κάτοικος" ενός Συμβαλλόμενου Κράτους, διευκρινίζοντας ότι περιλαμβάνει πρόσωπα που φορολογούνται λόγω κατοικίας, διαμονής, τόπου διοίκησης ή παρόμοιου κριτηρίου, καθώς και το ίδιο το Κράτος και τις υποδιαιρέσεις του, αλλά όχι πρόσωπα που φορολογούνται μόνο για εισόδημα από πηγές εντός του Κράτους. Σε περίπτωση διπλής κατοικίας φυσικού προσώπου, η κατάσταση καθορίζεται με βάση τη μόνιμη οικογενειακή εστία, το κέντρο ζωτικών συμφερόντων, τη συνήθη διαμονή, την υπηκοότητα, και τέλος με αμοιβαία συμφωνία των αρμόδιων αρχών, ενώ για μη φυσικά πρόσωπα, η κατοικία καθορίζεται από την έδρα της πραγματικής διοίκησης.
  4. Άρθρο 5. Το Άρθρο 5 της Σύμβασης ορίζει τον όρο "μόνιμη εγκατάσταση" ως έναν καθορισμένο τόπο επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, περιλαμβάνοντας συγκεκριμένα παραδείγματα όπως έδρα διοίκησης, υποκατάστημα, εργοστάσιο, ορυχείο, καθώς και εργοτάξια ή έργα κατασκευής που διαρκούν άνω των έξι (6) μηνών, ή παροχή υπηρεσιών για διάστημα άνω των έξι (6) μηνών σε οποιαδήποτε δωδεκάμηνη περίοδο. Επίσης, ορίζει ότι η χρήση εγκαταστάσεων αποκλειστικά για αποθήκευση, έκθεση, αγορά αγαθών, συλλογή πληροφοριών ή άλλες προπαρασκευαστικές/βοηθητικές δραστηριότητες δεν συνιστά μόνιμη εγκατάσταση.
  5. Άρθρο 6. Το Άρθρο 6 ορίζει ότι το εισόδημα από ακίνητη περιουσία, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης χρήσης, εκμίσθωσης ή άλλης μορφής χρήσης, καθώς και το εισόδημα από την επικαρπία ακίνητης περιουσίας που ανήκει σε εταιρεία και παρέχεται μέσω εταιρικών δικαιωμάτων, μπορεί να φορολογείται στο Κράτος όπου βρίσκεται η ακίνητη περιουσία. Ο όρος «ακίνητη περιουσία» περιλαμβάνει παρεπόμενη περιουσία, ζώα και εξοπλισμό γεωργίας/δασοκομίας, δικαιώματα επί γης, επικαρπία και δικαιώματα εκμετάλλευσης φυσικών πόρων, αλλά εξαιρεί πλοία, πλοιάρια και αεροσκάφη.
  6. Άρθρο 6 κ. Το Άρθρο 6 κ ορίζει ότι η ωφέλεια από την εκποίηση πλοίων ή αεροσκαφών που εκτελούν διεθνείς μεταφορές, καθώς και η ωφέλεια από την εκποίηση μετοχών εταιρείας με κύρια ακίνητη περιουσία σε ένα Συμβαλλόμενο Κράτος, φορολογείται στο κράτος εκμετάλλευσης ή στο κράτος όπου βρίσκεται η ακίνητη περιουσία αντίστοιχα. Άλλες περιουσίες φορολογούνται μόνο στο κράτος κατοικίας του εκποιούντος.
  7. Άρθρο 7. Το Άρθρο 7 του ΦΕΚ 19, σελίδα 124, ορίζει ότι τα κέρδη μιας επιχείρησης φορολογούνται στο κράτος της έδρας της, εκτός αν δραστηριοποιείται σε άλλο Συμβαλλόμενο Κράτος μέσω μόνιμης εγκατάστασης, οπότε τα κέρδη που αποδίδονται σε αυτήν μπορεί να φορολογηθούν στο άλλο κράτος. Η παράγραφος 3 διευκρινίζει ότι κατά τον προσδιορισμό των κερδών της μόνιμης εγκατάστασης, αναγνωρίζονται δαπάνες, αλλά όχι πληρωμές προς το κεντρικό κατάστημα για δικαιώματα, υπηρεσίες ή τόκους, εκτός από τραπεζικές επιχειρήσεις.
  8. Άρθρο 8. Το Άρθρο 8 του ΦΕΚ ορίζει ότι τα κέρδη από τη ναυτιλιακή εκμετάλλευση πλοίων σε διεθνείς μεταφορές φορολογούνται μόνο στο κράτος νηολόγησης ή έκδοσης ναυτιλιακών εγγράφων, ενώ τα κέρδη από την αεροπορική εκμετάλλευση αεροσκαφών σε διεθνείς μεταφορές φορολογούνται μόνο στο κράτος της πραγματικής έδρας διοίκησης της επιχείρησης. Το Άρθρο 9 αφορά τις συνδεδεμένες επιχειρήσεις, επιτρέποντας την αναπροσαρμογή των κερδών και τη φορολόγησή τους εάν οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ τους διαφέρουν από αυτές μεταξύ ανεξάρτητων επιχειρήσεων.
  9. Άρθρο 9. Το Άρθρο 9 ορίζει ότι εάν ένα Συμβαλλόμενο Κράτος περιλαμβάνει στα φορολογητέα κέρδη μιας επιχείρησής του κέρδη που έχουν ήδη φορολογηθεί στο άλλο Συμβαλλόμενο Κράτος, και αυτά τα κέρδη θα έπρεπε να είχαν πραγματοποιηθεί από την πρώτη επιχείρηση υπό ανεξάρτητες συνθήκες, τότε το άλλο Κράτος θα προσαρμόσει αναλόγως τον φόρο που έχει επιβληθεί, λαμβάνοντας υπόψη τις διατάξεις της Σύμβασης και διαβουλευόμενο με τις αρμόδιες αρχές εάν χρειαστεί.
  10. Άρθρο 10. Το Άρθρο 10 ορίζει τη φορολόγηση των μερισμάτων που καταβάλλονται από εταιρεία κατοίκου ενός Συμβαλλόμενου Κράτους σε κάτοικο του άλλου, επιτρέποντας φορολόγηση και στα δύο κράτη με ανώτατα όρια 5% ή 10% ανάλογα με την κατοχή μετοχών, εκτός αν ο δικαιούχος έχει μόνιμη εγκατάσταση ή καθορισμένη βάση στο κράτος της εταιρείας.
  11. Άρθρο 11. Το Άρθρο 11 του ΦΕΚ καθορίζει τη φορολόγηση των τόκων μεταξύ Συμβαλλόμενων Κρατών, επιτρέποντας τη φορολόγησή τους στο κράτος κατοικίας του δικαιούχου, αλλά με ανώτατο συντελεστή 10% στο κράτος προέλευσης, εκτός από τους τόκους που καταβάλλονται στην Κυβέρνηση ή την Κεντρική Τράπεζα, οι οποίοι εξαιρούνται πλήρως. Ορίζει επίσης τι συνιστά "τόκο" και πότε οι διατάξεις δεν εφαρμόζονται, όπως όταν οι τόκοι συνδέονται με μόνιμη εγκατάσταση ή καθορισμένη βάση στο κράτος προέλευσης.
  12. Άρθρο 12. Το Άρθρο 12 ορίζει ότι τα δικαιώματα που προκύπτουν σε ένα Συμβαλλόμενο Κράτος και καταβάλλονται σε κάτοικο του άλλου μπορούν να φορολογούνται στο άλλο Κράτος, με ανώτατο συντελεστή 10% επί του ακαθάριστου ποσού των δικαιωμάτων εάν ο πραγματικός δικαιούχος είναι κάτοικος του άλλου Κράτους, ενώ ο όρος "δικαιώματα" περιλαμβάνει πληρωμές για χρήση ή δικαίωμα χρήσης πνευματικών δικαιωμάτων, ευρεσιτεχνιών, εμπορικών σημάτων, καθώς και για βιομηχανικό, εμπορικό ή επιστημονικό εξοπλισμό ή know-how.
  13. Άρθρο 13. Το Άρθρο 13 ορίζει ότι η ωφέλεια από την εκποίηση ακίνητης περιουσίας που βρίσκεται σε ένα Συμβαλλόμενο Κράτος, καθώς και η ωφέλεια από την εκποίηση κινητής περιουσίας που αποτελεί μέρος επαγγελματικής εγκατάστασης ή καθορισμένης βάσης στο άλλο Συμβαλλόμενο Κράτος, μπορεί να φορολογείται στο κράτος όπου βρίσκεται η περιουσία.
  14. Άρθρο 14. Το Άρθρο 14 του ΦΕΚ ορίζει ότι το εισόδημα από ανεξάρτητες προσωπικές υπηρεσίες φορολογείται μόνο στο κράτος κατοικίας, εκτός εάν ο φορολογούμενος διατηρεί σταθερή βάση στο άλλο κράτος ή διαμένει εκεί για 183 ημέρες ή περισσότερες σε οποιαδήποτε δωδεκάμηνη περίοδο, οπότε το εισόδημα που αποδίδεται σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να φορολογηθεί και στο άλλο κράτος. Ο όρος "επαγγελματικές υπηρεσίες" περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, δραστηριότητες επιστημόνων, καλλιτεχνών, εκπαιδευτικών, ιατρών, δικηγόρων, μηχανικών, αρχιτεκτόνων, οδοντιάτρων και λογιστών.
  15. Άρθρο 15. Το Άρθρο 15 του ΦΕΚ ορίζει ότι οι αμοιβές για εξαρτημένη εργασία φορολογούνται στο κράτος κατοικίας του εργαζομένου, εκτός αν η εργασία ασκείται στο άλλο Συμβαλλόμενο Κράτος, οπότε μπορεί να φορολογηθεί εκεί. Ωστόσο, η αμοιβή φορολογείται μόνο στο πρώτο κράτος εάν ο εργαζόμενος παραμένει στο άλλο κράτος για λιγότερο από 183 ημέρες σε οποιαδήποτε δωδεκάμηνη περίοδο, ο εργοδότης δεν είναι κάτοικος του άλλου κράτους και η αμοιβή δεν επιβαρύνει μόνιμη εγκατάσταση του εργοδότη εκεί. Τέλος, αμοιβές για εργασία σε πλοία ή αεροσκάφη σε διεθνείς μεταφορές μπορούν να φορολογούνται στο κράτος όπου φορολογούνται τα κέρδη από την εκμετάλλευση αυτών, σύμφωνα με το Άρθρο 8.
  16. Άρθρο 16. Το Άρθρο 16 του ΦΕΚ ορίζει ότι οι αμοιβές και αποζημιώσεις που λαμβάνουν κάτοικοι ενός Συμβαλλόμενου Κράτους ως μέλη διοικητικών ή εποπτικών συμβουλίων, ή ως ανώτατα στελέχη, εταιρειών που είναι κάτοικοι του άλλου Συμβαλλόμενου Κράτους, μπορούν να φορολογούνται σε αυτό το άλλο Κράτος.
  17. Άρθρο 17. Το Άρθρο 17 ορίζει ότι το εισόδημα καλλιτεχνών και αθλητών που αποκτάται από την άσκηση των προσωπικών τους δραστηριοτήτων σε ένα Συμβαλλόμενο Κράτος μπορεί να φορολογείται σε αυτό το άλλο Κράτος, εκτός εάν το εισόδημα δεν περιέρχεται άμεσα στον καλλιτέχνη ή αθλητή, οπότε φορολογείται στο κράτος όπου ασκούνται οι δραστηριότητες. Ωστόσο, εισόδημα από τέτοιες δραστηριότητες που διεξάγονται μέσω εγκεκριμένων και χρηματοδοτούμενων από τις κυβερνήσεις προγραμμάτων αθλητισμού και πολιτιστικής συνεργασίας, σε μη κερδοσκοπική βάση, εξαιρείται από τη φορολογία.
  18. Άρθρο 18. Το Άρθρο 18 του ΦΕΚ ορίζει ότι οι συντάξεις και παρόμοιες αμοιβές για προηγούμενη εξαρτημένη εργασία, που καταβάλλονται σε κάτοικο Συμβαλλόμενου Κράτους, φορολογούνται μόνο σε αυτό το Κράτος, εκτός αν προβλέπεται διαφορετικά από τη νομοθεσία κοινωνικής ασφάλισης του ίδιου Κράτους.
  19. Άρθρο 19. Το Άρθρο 19 ορίζει ότι οι μισθοί, ημερομίσθια και παρόμοιες αμοιβές που καταβάλλονται από ένα Συμβαλλόμενο Κράτος ή τις υποδιαιρέσεις του σε φυσικό πρόσωπο για υπηρεσίες που παρέχονται σε αυτό, φορολογούνται μόνο στο Κράτος που τις καταβάλλει, εκτός αν το φυσικό πρόσωπο είναι κάτοικος και υπήκοος του άλλου Κράτους ή δεν έγινε κάτοικος αποκλειστικά για την παροχή των υπηρεσιών. Επίσης, οι συντάξεις που καταβάλλονται από ένα Συμβαλλόμενο Κράτος ή τις υποδιαιρέσεις του για υπηρεσίες προς αυτό, φορολογούνται μόνο στο Κράτος που τις καταβάλλει, εκτός αν ο δικαιούχος είναι κάτοικος και υπήκοος του άλλου Κράτους.
  20. Άρθρο 20. Το Άρθρο 20 του ΦΕΚ ορίζει ότι τα χρηματικά ποσά που λαμβάνουν σπουδαστές ή μαθητευόμενοι για τη συντήρηση, εκπαίδευση ή εξάσκησή τους, εφόσον προέρχονται από πηγές εκτός του κράτους στο οποίο βρίσκονται για εκπαιδευτικούς σκοπούς, δεν φορολογούνται σε αυτό το κράτος.
  21. Άρθρο 21. Το Άρθρο 21 του ΦΕΚ αφορά τους Δασκάλους και Ερευνητές, παρέχοντας φορολογική απαλλαγή στο πρώτο Συμβαλλόμενο Κράτος για φυσικά πρόσωπα που επισκέπτονται για διδασκαλία ή έρευνα σε μη κερδοσκοπικούς φορείς για έως δύο (2) χρόνια, εφόσον η αμοιβή τους προέρχεται από πηγές εκτός του πρώτου κράτους και η έρευνα δεν γίνεται κατά κύριο λόγο για ιδιωτικό όφελος.
  22. Άρθρο 22. Το Άρθρο 22, με τίτλο "ΑΛΛΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ", ορίζει ότι εισοδήματα κατοίκου ενός Συμβαλλόμενου Κράτους, που δεν καλύπτονται από προηγούμενα άρθρα, φορολογούνται μόνο στο κράτος κατοικίας, εκτός εάν ο κάτοικος ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα ή ανεξάρτητες προσωπικές υπηρεσίες στο άλλο κράτος μέσω μόνιμης εγκατάστασης ή καθορισμένης βάσης, οπότε εφαρμόζονται τα Άρθρα 7 ή 14 αντίστοιχα.
  23. Άρθρο 23. Το Άρθρο 23 της Σύμβασης ορίζει ότι ένα Συμβαλλόμενο Κράτος μπορεί να εκπέσει φόρο που καταβλήθηκε σε άλλο Κράτος, αλλά όχι πέραν του ποσού που αντιστοιχεί στο εισόδημα που φορολογείται στο άλλο Κράτος, ενώ το Άρθρο 24 διασφαλίζει τη μη διακριτική μεταχείριση των υπηκόων ενός Συμβαλλόμενου Κράτους στο άλλο, όσον αφορά τη φορολογία.
  24. Άρθρο 24. Το Άρθρο 24 του ΦΕΚ αφορά την αρχή της μη διάκρισης στη φορολογία, διασφαλίζοντας ότι οι αλλοδαποί, οι απάτριδες κάτοικοι, οι μόνιμες εγκαταστάσεις, οι τόκοι, τα δικαιώματα, οι πληρωμές και οι επιχειρήσεις με ξένο κεφάλαιο δεν υφίστανται δυσμενέστερη φορολόγηση από τους εγχώριους, με εξαίρεση την επιβολή φόρου σύμφωνα με την παράγραφο 6 του άρθρου 10 και τη νομοθεσία περί υποκεφαλαιοδότησης.
  25. Άρθρο 25. Το Άρθρο 25 περιγράφει τη διαδικασία επίλυσης διαφορών και αμφιβολιών σχετικά με την ερμηνεία ή την εφαρμογή της Σύμβασης, προβλέποντας ότι οι αρμόδιες αρχές των Συμβαλλόμενων Κρατών θα προσπαθούν να επιλύσουν τις διαφορές μέσω αμοιβαίας συμφωνίας, ακόμη και σε περιπτώσεις που δεν προβλέπονται από τη Σύμβαση, και μπορούν να επικοινωνούν απευθείας ή μέσω μικτής επιτροπής.
  26. Άρθρο 26. Το Άρθρο 26 της Σύμβασης ορίζει ότι οι αρμόδιες αρχές των Συμβαλλομένων Κρατών θα ανταλλάσσουν πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την εφαρμογή της Σύμβασης ή των εσωτερικών νομοθεσιών τους σχετικά με τους φόρους που καλύπτονται από αυτήν, διασφαλίζοντας την εμπιστευτικότητα των πληροφοριών που λαμβάνονται.
  27. Άρθρο 27. Το Άρθρο 27 ορίζει ότι τα Συμβαλλόμενα Κράτη θα παρέχουν αμοιβαία συνδρομή για την είσπραξη φόρων, τόκων και προστίμων που αναφέρονται στο Άρθρο 2, εφόσον έχουν ληφθεί τα κατάλληλα μέτρα για την είσπραξη από το κράτος που αιτείται τη συνδρομή.
  28. Άρθρο 28. Το Άρθρο 28, παρ. 1, του Συντάγματος επικυρώνει τη Σύμβαση μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Βασιλείου του Μαρόκου για την αποφυγή της διπλής φορολογίας και την αποτροπή της φοροδιαφυγής σχετικά με τους φόρους εισοδήματος, η οποία υπογράφηκε στο Ραμπάτ στις 20 Μαρτίου 2007. Η Σύμβαση αυτή, που περιλαμβάνει άρθρα όπως το 5 και το 13, αφορά το πεδίο εφαρμογής της και έχει ως στόχο την αποφυγή της διπλής φορολογίας και της φοροδιαφυγής.
  29. Άρθρο 29. Το Άρθρο 29 του ΦΕΚ ορίζει ότι η Σύμβαση τίθεται σε ισχύ 30 ημέρες μετά την ανταλλαγή των εγγράφων επικύρωσης, με εφαρμογή στους φόρους που παρακρατούνται στην πηγή από την 1η Ιανουαρίου του επόμενου ημερολογιακού έτους και σε άλλους φόρους για φορολογικά έτη που ξεκινούν από την ίδια ημερομηνία.
  30. Άρθρο 30. Το Άρθρο 30 της Σύμβασης ορίζει ότι η Σύμβαση λήγει έξι (6) μήνες μετά την έγγραφη καταγγελία από ένα Συμβαλλόμενο Κράτος, επηρεάζοντας τους φόρους που παρακρατούνται στην πηγή από την 1η Ιανουαρίου του επόμενου έτους και άλλους φόρους από την 1η Ιανουαρίου του πρώτου ημερολογιακού έτους που ακολουθεί την καταγγελία. Η Σύμβαση υπογράφηκε στο Ραμπάτ στις 20 Μαρτίου 2007 από τον Ευριπίδη Στυλιανίδη για την Ελλάδα και τον Μουσταφά Μεσσαουρί για το Βασίλειο του Μαρόκου.
  31. Άρθρο preamble. Το Άρθρο πρώτο του Νόμου υπ' αριθ. 3820, που δημοσιεύτηκε στο Τεύχος Πρώτο, Αρ. Φύλλου 19 στις 16 Φεβρουαρίου 2010, κυρώνει τη Σύμβαση μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Βασιλείου του Μαρόκου για την αποφυγή της διπλής φορολογίας και την αποτροπή της φοροδιαφυγής αναφορικά με τους φόρους εισοδήματος.

Πρόσφατες αναφορές

Σχετικοί νόμοι

Νομοθεσία του 2010

Επιστροφή στη λίστα νόμων